“AMAZING GRACE” – A DEVOUT SONG OR A MOCKERY?

“AMAZING GRACE” 

Amazing Grace, how sweet the sound

That saved a wretch like me

I once was lost, but now am found

Was blind but now I see 

Was Grace that taught my heart to fear

And Grace, my fears relieved

How precious did that Grace appear

The hour I first believed 

Gustave Boulanger's painting The Slave Market; source: Wikipedia

I’m sure, almost everyone could hear this song at least once in their life. Although many know that, not everyone is aware of its origin. Here you can hear one of the most popular this song ‘s rendition connected with the Great Britain culture in which the song is usually associated.

LISTEN TO THE SONG

Amazing grace played at Wells Bridge Fire Department Pavillion on June 3, 2006, by "Rocks From The Garden", 

Joannie (vocal) and Randy(guitar).

What are the origins of "Amazing Grace"?

"Amazing Grace" is surely one of the most recognizable hymns in the English-speaking world. The words were written in 1772 by the Englishman John Newton and published anonymously  in 1779 as a part of a poem entitled "Olney Hymns". After almost a century, in 1847, Newton's rhyme was set to the "New Britain" tune and given the title "Amazing Grace". In that shape the song appeared for the first time in Walker's tunebook "Southern Harmony" in 1847.

Albert Finney as John Newton, the photo from the movie “Amazing Grace”

John Newton was working as a slave ship master bringing the slaves from Africa to England. After one of his sea voyages his ship almost sank and he survived miraculously. Newton realised his salvage was only by God’s grace and decided to turn his life around and became a clergyman and poet. “Amazing Grace” was written from his personal experiences with words which were borne from his heart.

Engraving of the vicarage at Olney where John Newton spent his first years as a minister, 1879.

Why is "Amazing Grace" known as the anti-slavery hymn?

After several years of working in a British parish John Newton started to gain popularity as a well-educated preacher, a poet and writer. It started when he became the spiritual father of William Wilberforce when he was a boy and in the forthcoming years was reaching gradually more and more influence on the young politician and philanthropist. Talking about his slave trader work in the past he emphasized that he still couldn’t find peace because of his memories of suffering slaves which were still fresh.

William Wilberforce (1759 – 1833) , source: Wikipedia.

To make a greater impression on his young ward he repeated that all the time during his work as a preacher, he was living in the company of 20 thousand ghosts of black slaves who died of diseases and hunger during the shipping when he was a captain and a slave master. Thereby, one day he happened to be just that person, who had a great impact on William Wilberforce; leader or the parliamentary campaign to abolish the African slave trade (Black Slavery).

Ioan Gruffudd as William Wilberforce – a photo from the movie “Amazing Grace” (2006)

The popularity of the song.

The project succeeded after many years of making endeavours. William Wilberforce and his companions, one of whom was John Newton, ultimately met the target thanks to having collected evidences of the cruelty of slave traders who treated Africans as if they were animals, and also thanks to emphasized high rate of death among the black people transported on ships and their endless torments during their lives in slavery in Europe.  After long years of fighting, the "Slave Trade Act" was ultimately signed in 1807 and from that time onward the song "Amazing Grace" has been associated with the idea of resistance to every kind of slavery. The movie "Amazing Grace" (2006) made this connotation even more obvious.

Amazing Grace Bagpipes

      

Was Africa free after the slave trade abolishment in Great Britain?

After abolishing the slavery in Great Britain, other countries started to change their policies step by step to change the law and stop the slave trade. But the dealings were still valid in America’s law due to the fact that having the unpaid workers was a guarantee of good prosperity, especially that in the eyes of the law they had no more rights than animals. Slaves could be sold anytime, severely punished for every disobedience and could be used for sexual pleasures or even killed during penalizing. They never could decide for themselves, love, personal ambitions and dreams were forbidden. Even after they got married they couldn’t be sure that their children would live with them, because they could be sold anytime. The times have changed now – there’s no slavery in the world and all the black people are now said to be free and have the same rights as the whites. Everyone seems to be equal and enjoy the same human rights, but is that really so?

Why is racism still a real problem? George Flloyd’s death has reminded us about the necessity to fight any injustice towards people of different skin colour, place of living, religion and culture.

Josiah Wedgwood, The Official Medallion of the British Anti-Slavery Society, 1787

      Is Africa free now?

Did Great Britain lost their benefits after the slave trade abolishment? I don’t think so… When the Slave Trade Act was about to be claimed as invalid the Great Britain was already an owner of large territories in Africa like Sierra Leone, Gambia and later the Kingdom of Lagos and the Northern and Southern Nigeria. By the coming years Great Britain was buying more and more areas in Africa and in the end became the biggest colonialist growing rich due to the petroleum fields which were found in Africa. In the 20th century the colonies got independence but Great Britain maintained the influence they had on the Africa governments to be able to reap the further rewards from the oil. One of the largest crude oil sources was discovered in Niger delta of the Federal Republic of Nigeria; Olubiri in Bayelsa state which in fact induced Great Britain's political decisions about their involvement in Nigeria's economy. Protecting their oil interests was also a reason, why Great Britain supported the Federal Government of Nigeria and supplied them with weapons during the Nigeria civil war against Biafra between 1967-1970.

Coat of Arms of the Republic of Biafra

       The acceptance of secession would be a great risk of losing profits from the oil trade, which could be a very big danger for British economy. Of course in the wake of European support Biafra fell and returned to Nigeria, so the UK and now the USA can still benefit a lot from the oil exploitation while Nigerians have little or no profit from the oil extractions and struggle with poverty and hunger. This hasn’t changed for centuries. It begs the question: Are the African people really free now? Is really the “Amazing Grace” the anti-slavery song or only a mocker which has kept quiet people’s conscience?

LeVar Burton as Kunta Kinte. The picture from the TV series “Roots” (1977)

Through many dangers, toils and snares 

We have already come 

T'was Grace that brought us safe thus far 

And Grace will lead us home 

Amazing Grace, how sweet the sound 

That saved a wretch like me 

I once was lost but now am found 

Was blind but now I see 

(John Newton, 1772)

Written by: Cecylia Buczko

Cecylia Buczko

ABUJA LOCKDOWN: A LIVING HELL

We have little or no electricity supply here, no running water in the houses; we don't have money to buy food any more... Read more

The street market in Abuja

There's the first version of the article which I wrote in English while talking with my interviewee. The Polish translation has been published HERE. The photos I sent to the wpolityce.pl  have been marked with the note about denial of responsibility.

BY CECYLIA BUCZKO ON 1/5/20 AT 9:30 PM GMT-8:00

If you want to share the article on Facebook, click HERE  

 We have little or no electricity supply here, no running water in the houses; we don't have money to buy food any more. Many people are already starving. More and more gangs are looting houses. People are hungry and at the same time scared of being robbed of the little food in the homes -

– that’s what Light Obi-Ogbonnia told me about his experiences during the coronavirus lockdown.

Mr Light Obi-Ogbonnia is a businessman who lives and works in Abuja (approximately 4 million citizens), the capital city of Nigeria, which is the most populated African country (approx. 200 million people).

Mr Light Obi-Ogbonnia

Cecylia Buczko: Tell me about the lockdown in Abuja.

Light Obi Ogbonnia: - The lockdown officially started on the 30th March 2020. The schools, kindergartens, churches and mosques were all closed. All forms of transport were banned. The streets which were usually crowded and noisy are now empty. The police are making regular enquiries as to why someone has left their home after all. All shops are now closed but street markets are open on Wednesdays and Saturdays. Actually, any social distance doesn't exist on these days. It seems like we had have five days of total lockdown and two days off. Every Wednesday and Saturday the markets are extremely busy and crowded – this is the only opportunity people have to buy food and groceries. The police try to maintain law and order, but sometimes there’s conflict with angry people who are desperate due to being hungry and thirsty.

The street market in Abuja

How then do people commute to work?

- Unfortunately, no one here is now working except people who are employed in essential services, e.g. health workers, police, utility workers etc. Sometimes thy will have to walk for several hours on foot to their place of work due to being no public transport these days. The majority of people including myself have to sit at home knowing that we will not get paid during this pandemic. Suddenly we have all lost our jobs. We don't get any paid from the government. Try to imagine that... your savings are running out and some people are already starving as they had no savings. If the pandemic doesn't kill them, hunger will. 

It's also difficult for us. Many companies have gone bankrupt and a lot of people have lost their jobs.

- Recently I was in Warsaw and I fell in love with Poland, you are a modern country. Many of you can work from home (online). Unfortunately it’s not possible here in Nigeria. The information technology level is very low, with limited internet access. We just stay home throughout the day doing nothing. Our children suffer the most. They can’t understand why daddy and mommy suddenly stopped going to work, why the schools are shut, why they can’t go out and meet friends and why there’s no electricity to watch TV.

The street market in Abuja

Polish children learn online from homes. To tell you the truth, they dream of holidays because such learning system is difficult. What do Nigerian children long for?

- Sometimes Nigerian children would love to watch TV, but they are happy if there’s something to eat for dinner and some water to drink. But that’s not always possbile. We have little or no electricity supply here, no running water in the houses; we don't have money to buy food any more. Many people are already starving. More and more gangs are looting houses. People are hungry and at the same time scared of being robbed of the little food in the homes.

What about the healthcare?

- The real tragedy is when people get sick - many of them die of negligence, some can’t even be taken to hospital because there’s no public ambulances. Unlike in Poland and other developed countries where you can call the ambulance for emergency. Sick people in Nigeria are conveyed to hospital by using public transport, but it is not working at the moment. There has never been any ambulance service for the public – can you imagine that? You can use your private car, if you can afford to have one. But it is still very difficult because of the movement restrictions. So, those who manage to get to hospital often get there too late. Doctors and nurses are now afraid to attend to their patients for the fear of coronavirus…

The street market in Abuja

How do people cope with such difficult situations?

- Imagine living without electricity in a very hot country where the temperature is about 39`C… It’s hell. I know you can’t even imagine this. No food, no water and no electricity. The few privileged people have electricity generators, so they can charge their devices and sometimes let the kids watch the television, but only for those who can afford to buy the fuel for the generator. Unfortunately, most people have been cut off from the world - they live without any communication with the outside world because of no electricity and no internet. Sometimes people are covering their windows to stop sunlight shining into their homes. How long can people sit in this twilight.

Why don’t you have any electricity now? Is this a temporary situation?

- To add to the hardship, the few hours of electricity supply we received (sometimes 2-3 hours in a day) was recently cut off by the government. This made time unbearable during the lockdown. The power company went from house to house disconnecting and cutting off the electric cables running into our homes – we have it mounted on the facades of the buildings. They physically cut the cables so that they cannot be reconnected.

Why has such an authorative solution been chosen?

- People are classified into two groups here, the very rich citizens, of course they are equally the most corrupt and mostly of the political class, and the common masses. Those who are the most corrupt and powerful do enjoy an extremely high standard of living. They have electricity while the rest stay in total darkness. Moreover, the government has assumed that the citizens can't afford to have any electricity now. How would people pay their energy bills when they don't have any job and have no source of making any income now? They have spent their last savings on food and water.

The water reservoir

Why don’t you have any water now? Mind you, during a pandemic there is a need for constant washing your hands.

- The government had never laid any water pipes in this area of Abuja. Individuals have dug boreholes in their compounds or you must buy water in kegs at exorbitant prices. However, now it is so difficult to buy water. That’s why I am worried about the peoples’ level of hygiene at this time of coronavirus. Poor hygiene increases the spread of the virus. Do you think they will wash their hands if they have no water to drink? How long will the lockdown last? People are already desperate and anxious to return to the streets again. They are simply afraid that they will die from either Covid-19 or hunger.

Surely there are some social allowances for people.

- No! There is no single social support from the government here in Abuja. We’ve only heard that the government is providing social support to people, but we have never seen one beneficiary, none. A few weeks ago we heard about “the rain of bread” in Lagos State - where bread was falling from the sky in the streets of Lagos (making joke of the ridiculous social support the government gave to Lagos residents), a loaf of bread to be shared among four houses. However, as you would expect, it only has made people feel more and more bitter.

The street market in Abuja

It’s so easy to crack now in the face of the lockdown in Nigeria.

- Yes. We would rather take the risk of getting Covid-19 than die from starvation and deydration. But we will not give up so quickly. We are tough people.

The first confirmed coronavirus case was announced on February the 27^th 2020 in Lagos, when an Italian citizen was tested positive for the virus. Currently, the virus is very active here despite living in a very hot climate, theoretically it shouldn’t be so contagious. Until May the 6^th 2020, 2950 cases have been conformed in Nigeria, of which 93 people have died and 419 have recovered.

The street market in Abuja

If you want to share the article on Facebook, click HERE

Written by: Cecylia Buczko

Cecylia Buczko

The Polish version of the interview has been published here:
WYWIAD. Relacja prosto z Nigerii! Afrykański biznesmen o tragicznej sytuacji w Abudży: "Wielu od pewnego czasu przymiera głodem"

Targ uliczny w Abudży

Zapraszam do lektury mojego artykułu:

WYWIAD. Relacja prosto z Nigerii! Afrykański biznesmen o tragicznej sytuacji w Abudży: "Wielu od pewnego czasu przymiera głodem"

Artykuł powstał w wyniku wielogodzinnych rozmów na video czacie, które przeprowadziłam z afrykańskim biznesmenem, panem Light Obi-Ogbonnia. W swojej relacji opowiedział mi o tym, jak wygląda sytuacja mieszkańców Nigerii podczas kwarantanny.

Wywiad został opublikowany na łamach portalu: wpolityce.pl

Pełna treść wywiadu znajduje się tutaj:

WYWIAD. Relacja prosto z Nigerii! Afrykański biznesmen o tragicznej sytuacji w Abudży: "Wielu od pewnego czasu przymiera głodem"

Autor: Cecylia Buczko

Cecylia Buczko

LEŚNE PACIERZE

Jestem w lesie. Siedzę właśnie na maleńkiej polance, na pniu ściętego drzewa i kontempluję tę ciszę, która gra mi w uszach tysiącem właściwych dla tego miejsca tonów. Myślę sobie, że melodia drzew i melodia fal morskich to dwie najpiękniejsze muzyki świata. Wlewają do duszy spokój, sprawiają że wszystko zwalnia. Trybiki w mojej głowie przestają się kręcić tak szybko…. Pozwalam sobie na chwilę nic-nie-robienia, moment tylko dla siebie. Kontempluję las, chłonę każdy szelest liścia, każde nawoływanie ptaka i tak bardzo się cieszę, że mogę tu być. To ulubiona pora mojego dnia podczas kwarantanny. Spacer leśnymi alejkami, a potem chwila refleksji tutaj, w miejscu gdzie nikt inny nie przychodzi. Modlitwy serca, które tęskni za życiem sprzed dwóch miesięcy, żadnej tam klepanki wyuczonych fraz, ale bezpośredniej rozmowy z Bogiem, wołania duszy, która nie potrafi milczeć. Mam wrażenie, że każde słowo, które wypowiadam w myślach jest zwielokrotniane szumem drzew, powtarzają je ptaki świergocące w oddali i rechocące żaby. Choć tych ostatnich jest już mniej, coraz rzadziej je słyszę.

Przez chwilę nie zastanawiam się nad tym, że za chwilę będę musiała wstać i wrócić do mojego domu z betonu, który ostatnio stał się więzieniem. Odsuwam od siebie gorzką refleksję, że cały świat zwariował i że za to wariactwo przyjdzie nam wszystkim zapłacić. Niechybny wzrost cen, bezrobocia, kryzys ekonomiczny i inne konsekwencje, które na pewno poniesiemy. Te wszystkie informacje, które zalewają teraz media i wwiercają się do mojego umysłu gdy tylko włączę wiadomości czy zaloguję się do portalu społecznościowego. Kasuję je teraz w swoim umyśle, jedną po drugiej. Delete, delete, delete i jeszcze raz delete….. 

Chcę mieć czysty umysł. Śpiew ptaków, szum drzew…. Ta cudowna melodia wiatru, która sprawia, że stres znika, potrafiąca ukoić serce zszargane od codziennych, zwykłych trosk. Tylko tutaj życie jest takie samo, jakie było przedtem. Ptaki i zwierzęta nie zmieniły swoich zwyczajów, słońce tak samo cedzi swe promienie przez szeleszczące na wietrze lekko już zazielenione gałęzie drzew. Gdy idę po ściółce zeszłorocznych opadłych liści, szeleszczą pod moimi stopami tak samo, jak zawsze. Zapominam na chwilę, że w świecie betonowych skupisk ludzi panuje teraz kwarantanna. Tutaj jest wiosna. Świat wraca do życia po bezśnieżnej zimie …

Co się stało ze światem? Jak do tego doszło? Nie planowałam tego na rok 2020. Ciągle mam wrażenie, że to wszystko mi się śni tylko…

Świetnie ogląda się thrillery, w których ludzi zamyka się w domach z powodu promieniowania, epidemii, zagrożenia bronią biologiczną. Siedzisz w napięciu i niemal autentycznie przeżywasz traumę razem z bohaterami, których dotyka klęska żywiołowa, choroba, czy inne nieszczęście. Ale gdy film się kończy, pozostawiasz ich w świecie fantazji, a sam wracasz do zwykłej codzienności. Zajmujesz się rzeczami, które musisz zrobić: wychodzisz na zakupy, idziesz do pracy, odwozisz dzieci do szkoły, albo do przedszkola, a po południu drałujesz z nimi na plac zabaw. Czasem wychodzisz gdzieś na miasto aby się odstresować.

Nie mogę uwierzyć, że to przeszłość. Czy wróci? Czy wróci? Boże, spraw, aby wróciło. 

Już nie będę narzekać na to, że każdy dzień jest taki sam, że wszystko kręci się wokół pracy, domu i dzieci, i że nie stać mnie na wczasy zagraniczne z rodziną, że zamiast tego jedziemy na cały dzień nad jezioro, gdzie pływamy, robimy kajakowe wycieczki, gramy w piłkę i stołujemy się w małym barze na tak zwanym zadupiu. Boże, jak było cudownie…. Spraw, by jeszcze wróciło.

Kontempluję ciszę lasu i przestrzeń, która nie ogranicza mojej wolności. Tutaj nie ma drzwi i klamek, które zamykasz za sobą, odcinając się od innych. Niedorzeczność tych czasów – wszystko stanęło na głowie. Kiedyś z dreszczykiem emocji oglądałam filmy science-fiction o świecie zdominowanym przez roboty, a teraz uciekam przed niewidzialnym „wrogiem w koronie” do lasu, który jest tak bardzo zwyczajny, namacalny i jest tutaj od stuleci, niezmienny, tylko trochę malejący z biegiem czasu.  

Jako maniaczka prozy Tolkiena nieraz przychodziłam na tę małą polankę i oczyma wyobraźni śledziłam elfy sunące lekko po usłanych liśćmi drogach, śpiewające rzewne pieśni o nieukojonej tęsknocie, zmierzające do Szarej Przystani, gdzie czekał na nie okręt płynący do Nieśmiertelnych Krain. Wyobrażałam sobie krasnoludy robiące wiele hałasu swoimi toporami, śpiewające rubaszne piosenki oraz strażników Północy uważnie wypatrujących najmniejszych oznak niewidzialnej grozy. Nieraz ze zdumieniem obserwowałam diamentowe blaski kropel rosy na liściach, piękniejsze od najdroższych klejnotów. Czasem przeszedł mnie dreszcz grozy, gdy zdało mi się, że słyszę tętent koni i gdy w oddali rozlegał się złowrogi pisk – wtedy odwracałam szybko głowę ze strachu, że zaraz zza drzew wychynie czarny jeździec.  Las był miejscem surrealistycznym, bo popuszczałam tu wodze swojej wyobraźni by uciec z monotonii normalności. 

Trudno uwierzyć, że to już minęło. Teraz sytuacja odwróciła się diametralnie. Nie szukam tu już niczego innego poza normalnością. Niesamowicie raduje mnie realność każdego drzewa, namacalna obecność ptaków, zwykły chrzęst liści pod stopami…  Teraz wychodzę z więzienia kwarantanny, aby uczestniczyć w seansie wolności, a gdy spacer dobiegnie końca, niechętnie wracam do swojego odosobnienia w domu.

Jestem szczęśliwa, że znowu mogę tu przychodzić. Dwutygodniowy ban na lasy się skończył, dzięki Bogu. Drżę na myśl, że zakaz jednak może jeszcze wrócić. Już pewnie nie ze względu na masowe rekreacje i pikniki organizowane przez ludzi pragnących zapomnieć o przymusie pozostania w domu, ale z powodu postępującej suszy w kraju. Jeśli nie spadnie deszcz, to obszary leśne staną się miejscem potencjalnego pożaru i byle niedopałek papierosa zaprószy ogień. Ba, nawet promień słońca przeświecający przez kroplę rosy sprawi, że wysuszona ściółka zacznie się tlić.  A gdy już się zacznie palić, to będzie płonąć jak pochodnia aż zgorzeje wszystko. Pozostaną tylko zgliszcza i martwe kikuty drzew. 

Boże, nie, nie chcę już jechać na zagraniczne wczasy, nie chcę wygrać miliona złotych w totolotka, nie chcę mnóstwa tych rzeczy, które jeszcze nie dawno wydawały mi się potrzebne. Moje pragnienia się zweryfikowały w obliczu aktualnej sytuacji. Teraz proszę tylko o zdrowie, wolność i deszcz. I jeszcze o miłość, aby nie zmarniała w zamknięciu, i o uśmiech na twarzach tych, których kocham: moich najbliższych i moich przyjaciół. Amen.

Autor:
Cecylia Buczko

Cecylia Buczko

WHO CREATED THE CORONAVIRUS AND FOR WHAT?

THE MOST FAMOUS FAKE NEWS.

The coronavirus lockdown is a very hot topic now. 

People are scared and afraid of losing their jobs and the world crisis incoming.

All the media got overwhelmed by coronavirus topic, but there are also some fake news among the articles I have read. 

There are few of the most frequently repeated ones which I managed to collect.

Do you believe that some people get it seriously?

1. The main offender

Bill Gates is the real creator of coronavirus. He created it to make the world very weak and then to introduce the vaccination, which  will kill many people because there will be no time for testing it.

2. Nano-chips to control us

The nano-chips will be injected people with the anti-coronavirus vaccination to control every people step, and the program will be conducted by WHO (who is responsible for introducing world pandemic state) and Big Pharma cooperating with Microsoft. This action is to stalk every person and will work well with the social network in the future.

3. The aim of depopulation people

The anti-coronavirus vaccination with nano chips, which is apparently created by Bill Gates, are to stake every vaccinated person, control all the world and also depopulate world countries, of course Africa will be in the first line as the most overpopulated continent.

4. UK uses coronavirus to became the world empire again

Coronavirus is created by UK to get vengeance on China (they took away Hong Kong), USA (they became more important in the world than UK) and European Union because of the humiliation while Brexit). Apparently UK has the efficient antidote as the prime minister Boris Johnson and Prince Charles recovered very quickly and very easily despite their risky age. When all the world is in a deep crisis, UK will get back to be the greatest world empire.

5. The biological American weapon

Coronavirus was design and created in a confidential biological laboratory in US and transmitted to China by US soldiers who went to Wuhan for 2019 Military World Games. So the corovirus is the biological US weapon to get the vengeance on China.

6. The biological Chinese weapon

Coronavirus was design and created in Chinese laboratory to take the control of the whole world, so it is the biological Chinese weapon to conquer other countries, of course US as first.

7. There is no pandemic, we all got manipulated

There is no real pandemic and the world lockdown is to weaken and destabilise Europe, Asia and Russia primarily (I think, most of the theories were created by Russian trolls lol).

8. 5G transmitters - the real reason of coronavirus

Coronavirus is the effect of 5G transmitters - people got sick while beenig near to them. There are so many articles and videos about the danger of 5G network. Even the pastors and priests in Africa went to the streets to talk about that. So the coronavirus is the effect of radiation. We all will die soon then.

9. LGBT took the vengeance

The real creator of coronavirus are homosexual couples and LGBT elites - to get the vengeance on people who are highly intolerant towards them.

10. Belgian sex orgies - the source of the virus spreading

There is even a news in media, that coronavirus was spreading very quickly between people during group sex orgies which were often organized in Belgium, so after outbreak the pandemic the Belgian Ministry of Healthcare issued an absolute decree prohibiting such group sex parties. Poor Belgium, what a defamation.


Source:
https://www.crazynauka.pl/fake-newsy-o-covid-19-jak-rosyjscy-trolle-manipuluja-mediami-i-sieciami-spolecznosciowymi/
https://android.com.pl/artykuly/310575-trendy-dezinformacji-covid-19-szczepionki-gates/
https://demagog.org.pl/analizy_i_raporty/nie-indie-nie-pozwaly-billa-gatesa-z-powodu-szczepien-na-hpv/

Written by:
Cecylia Buczko

Cecylia Buczko

POWRÓT DO DOMU - OPOWIADANIE O GROZIE WOJNY

Zapraszam do przeczytania opowiadania o tematyce wojennej, które napisałam onegdaj na konkurs literacki.

Powstanie Warszawskie, ul. Marszałkowska. Żródło: Wikipedia.

Niewiele pamiętam z dzieciństwa... Pamięć tamtych lat, które powinny być najradośniejszymi w moim życiu, sprowadza się zaledwie do kilku zdarzeń zawisłych w wielkiej czarnej pustce. Wspominam zatroskany wyraz oczu matki, drżenie rąk gładzących moje włosy i szeptane zapewnienia, że wszystko będzie dobrze.

Beztroska przyszła później, po latach... Wyrywałam życiu to, co ukryło przede mną w latach próżni. Uczyniłam je placem rozrywki, na którym bawiłam się do utraty tchu i świadomości – na przekór zdrowemu rozsądkowi i wbrew ludzkiemu gadaniu. Pragnęłam być znowu dzieckiem, więc zachowywałam się jak dziecko – pozwalałam rozpieszczać się błahostkami i otaczać pajęczyną pożądliwych spojrzeń. Chciałam nasycić się radością pięknych bibelotów, beztroskich snów, wstydliwych pieszczot. Żyłam jak motyl – ulotną chwilą, rozpamiętując każdą radość i wzruszenie.

Pamiętam jak przez mgłę – śmiech, wyciągnięte ku mnie dłonie pragnące utulić, ugłaskać... Ojciec śmiał się, przekomarzając się z małą dziewczynką o wyglądzie cherubinka, która zaspana jeszcze nie dość zwinnie umykała przed zaczepiającymi ją dłońmi, leniwie poddając się czułym uściskom ojcowskich ramion. Radość w oczach, miękkość spojrzenia, czuła bezbronność silnych męskich dłoni... Ojciec – kochany, najbliższy, jedyny. Któregoś dnia podarował mi szmacianą kukiełkę splecioną z gałganków... Miałam ją zawsze przy sobie.... nawet wtedy, gdy wybuchło Powstanie..., gdy umarła mama..., gdy uciekałyśmy z panią Wicią z płonącego miasta....

Któregoś ranka obudziłam się w ciszy i pustce. Pewnie zdało mi się, że śnię nadal, chciałam by tak było – aby zbudzić się jak co dzień z głową wtuloną w ramię ojca. Matka siedziała blada przy oknie, spłakana....

- Gdzie jest tatuś, kiedy wróci? – dopytywałam naiwnie matki, wierząc w to, że jej słowo naprawi wszystko... – Ja chcę do taty!

- Gołąbku mój, tatuś musiał wyjechać... – mama jakoś dziwnie uśmiechnęła się i szybko odwróciła wzrok.

- Pojechał w daleką podróż? czy popłynął statkiem do zaczarowanych krain?

- Taaak, chyba tak... – matka ciężko westchnęła. – Ale wiesz – uśmiechnęła się słabo – wiem, że jest mu tam dobrze, że jest szczęśliwy i myśli tylko o swojej małej królewnie.

Czy tak ze sobą rozmawiałyśmy? Nie pamiętam żadnych słów, jedynie pojedyncze obrazy i epizody. Umieszczam je w pamięci, usiłując dopasować do faktów i uczuć spisanych przez matkę w listach…

Kochana mama. Mam taką fotofrafię: ona i ja – w czarnych sukienkach. Ja – mała dziewczynka z twarzyczką okoloną wianuszkiem jasnych kędziorów, stojąca przy matce, z ręką w jej dłoni… Ona – siedząca na krześle, z głową uniesioną lekko do góry, z bladym uśmiechem na twarzy. Pewnie w tym smutnym układzie warg, znacznie wcześniej, niż by mama chciała, wyczytałam prawdę o tajemniczej podróży ojca... Zrozumiałam, że nie wróci.

Noce były duszne i mroczne. W snach na nowo przeżywałam swoją stratę. Śnił mi się ostry szczęk broni i szamotanina, lufy karabinów wymierzone w rodziców... i ojciec, bezbronny, z podniesionymi rękami, popychany i bity..., wleczony do drzwi... Śniła mi się mama łkająca bezgłośnie z głową wtuloną w koc, wstrząsana konwulsjami płaczu... Taką płaczącą widziałam ją potem nie raz..., choć wstydliwie kryła się ze swoim bólem... Po latach miałam się dowiedzieć, że w tych dziecięcych koszmarach odtwarzała mi się sekunda po sekundzie prawdziwa chwila aresztowania ojca i wywleczenia na śmierć z domu.

Może umysł dziecka podświadomie, w półśnie zakłóconym krzykami żandarmów, zarejestrował moment zabrania ojca... A może zdradziły to ciężkie westchnienia i smutne oczy matki tulącej teraz za dwoje i kochającej za dwoje....

Te sny jedynie pamiętam dobrze. Były zawsze długie i wyczerpujące... budziłam się z płaczem, roztrzęsiona..., a później, w miarę upływu lat, zlana potem i z wypiekami na twarzy... Mama, dopóki żyła, koiła moją rozpacz, przygarniając mnie do siebie czule, gładząc po włosach i szepcząc, że wszystko będzie dobrze... Nie było....

Kilka lat po wojnie wróciłam do odbudowywanej wciąż Warszawy u boku człowieka, którego, jak mi się wydawało, kochałam. Wtedy, gdy już zatarły się w mej świadomości bolesne chwile, gdy zdało się, że zapomniałam..., przyszła depesza... Przyjaciółka mojej matki odsyłała mi listy napisane przez mamę w okresie okupacji i w początkach Powstania. Tam przeczytałam o wszystkim.

Aresztowanie ojca... W rzeczywistości był to tylko moment. Wdarli się do mieszkania nad ranem z bronią gotową do strzału i po chwili opuścili kamienicę prowadząc więźnia, który szedł dumnie i śmiało. Nie było strzałów. Mężczyzna nie stawiał oporu – nie chciał, żeby śpiące pod oknem dziecko zbudziło się i ujrzało tę potworną scenę. Aresztowano go za nielegalne posiadanie radia i przynależność do organizacji.

Nie chciałam czytać. Nie chciałam pamiętać.

Wyciągam pudełko, kładę na kolanach, otwieram…. W środku leżą poukładane równiutko koperty i inne drobiazgi. Otwieram te listy teraz, jeden po drugim, wyciągam pożółkłe kartki papieru, stare fotografie…

Wtenczas, w powojennej Warszawie, o Powstaniu nie mówiło się za wiele… Mało było sytuacji, które budziły pamięć tamtych dni… Zresztą, wygodnie było nie wspominać… Dziś, gdy stoję już na krawędzi życia, bardziej pamiętam moją matkę, niż wtedy.

Wpatruję się w stare zdjęcia wyjęte z listów, przymykam oczy i przeżywam na nowo okruchy zdarzeń, które wygrzebałam ze szpar świadomości.

Pudełko spada na ziemię, rozsypują się kartki papieru. Podnoszę je, a wraz z nimi malutką szmacianą lalkę z piękną szpilką we włosach. Szpilka jest ozdobiona kilkoma błyszczącymi kamykami ułożonymi w kształt kwiatka….

Mama miała piękne, długie włosy... Pozwalała mi się nimi bawić i splatać je w warkocze. Na pewno lubiłam to robić. Wyciągałam po kolei szpilki – podobne do tej – z ciasnego koka i patrzyłam, jak kaskada loków sypie się i opada w dół... Wtulałam się potem w jasne fale spływające z jej ramion i upajałam się ich zapachem.

Pamiętam te szpilki – zakończone małymi błyskotkami migocącymi w słońcu... Lubiłam się nimi bawić. W czterdziestym trzecim roku na gwiazdkę Mama podarowała mi jedną – tę właśnie – najpiękniejszą. upięłam nią włosy mojej lalki, bo moje własne były jeszcze zbyt krótkie. Dziś to – poza listami i kilkoma zdjęciami – jedyna pamiątka po matce. Nadal tkwiła we włosach lalki, gdy ściskając ją pod pachą, uchodziłam z dymiącej stolicy, zapłakana i głodna, ciągnięta za rękę przez panią Wicię.

A potem spadły pierwsze bomby... Pierwsze, jakie pamiętam, bo we wrześniu trzydziestego dziewiątego byłam jeszcze zbyt mała.

Pamiętam swoje przerażenie, gdy bombardowali Starówkę. Rozległy się przeraźliwe gwizdy i powietrze zamarło od huku... Szyby w oknach rozprysły się w mak, odgłosy i zapach palonego miasta wdarł się do wnętrza naszego mieszkania. Gdy nadlatywały samoloty, chowałam głowę pod poduszkę … Zabrałam ją potem do piwnicy, gdzie zamieszkałyśmy z mamą i panią Wicią.

Tu, na Starówce umarła mama.

Któregoś dnia Niemcy pogonili ją przed czołgiem w gromadzie innych kobiet i dzieci. Nie udało się jej uciec. Wieczorem jacyś mężczyźni przynieśli jej ciało i pogrzebali w zbiorowej mogile na podwórku. Chciałam tam pójść i umrzeć przy krzyżyku skleconym z kawałka deski.

Co było potem, trudno poukładać… Wyjście z płonącego miasta, obóz w Pruszkowie, sierociniec… Wiele pustych lat i smutnych dni. Potem kilka przelotnych związków, aż wreszcie małżeństwo z partyjnym działaczem. Kilkadziesiąt lat kłamstwa i niepamięci.

- Babciu, czy twoja mama też miała niebieskie oczy, jak Ty? – młoda kobieta wyrywa mnie z zadumy dotykając lekko mojej dłoni.

Wyciąga z torebki lusterko, przegląda się w nim i niedbałym gestem odgarnia krótkie jasne kosmyki z czoła.

- Izuniu, spójrz na zdjęcie, jesteś do niej podobna – wskazuję portretową fotografię mojej matki..

Muszę odpocząć. Z trudem obracam się na plecy i drzemię… Po chwili znowu otwieram oczy i patrzę na Izę – siedzi przy stole przeglądając listy i zdjęcia. Nie wiem, czy to ranek, czy wieczór… Wnuczka ma na sobie letnią sukienkę w drobne groszki. Podnosi głowę i uśmiecha się do mnie.

Przyjeżdża co tydzień tu, gdzie ostatnich chwil życia dożywają tacy jak ja: starzy, marudni, schorowani… Przychodzi słuchać mojej opowieści snutej w chaotycznych urywkach.

Mój Boże... Mama była w podobnym wieku, gdy ją straciłam. Czy w ten sam sposób układała wargi do uśmiechu? Czy tak samo marszczyła brwi? Może jej głos brzmiał podobnie?

Znowu zamykam oczy. Tak wiele dałabym, aby móc cofnąć się do tamtych lat wojennej grozy i poczuć się znowu małą dziewczynką…, podejść do matki siedzącej na krześle i wtulić się w jej ramiona.

Unosi ręce do góry i i poprawia włosy, mocując szpilką niesforne pasmo, które wypadło z koka. Z całą pewnością wiem, że na mnie czeka. Obraca się w moją stronę, lekko się uśmiecha i wyciąga ręce w geście zachęty.

- Mamo! Mamusiu!

Zrywam się i biegnę do niej, a ona przygarnia mnie do siebie i tuli serdecznie, z miłością. Czuję się szczęśliwa i bezpieczna.

Nareszcie jestem w domu....


Autor:
Cecylia Buczko

Cecylia Buczko

KIM JESTEM?

Kilka słów o mnie.

Cecylia Buczko

Mam na imię Cecylia. Znajomi z innych części świata, którzy nie potrafią wymówić mojego imienia, skracają je do Sisi. Z wykształcenia jestem filologiem i dziennikarzem. Mam w swojej karierze również epizody pracy w hotelarstwie i turystyce - onegdaj zwiedziłam pół świata pracując jako pilot wycieczek zagranicznych. Teraz jednak prowadzę osiadły tryb życia pracując w bibliotece i centrum informacji multimedialnej. Prywatnie jestem żoną i matką, lecz tylko w ciągu dnia, bo wieczory spędzam w swoim gabinecie zawalonym książkami a moje myśli błądzą po świecie. Można więc powiedzieć, że chwilowo moje podróże przeszły w wymiar wirtualny, podczas których odwiedzam wszystkie kontynenty i rozmawiam z ludźmi z całego świata... 

Zawartość bloga.

Ten blog to kocioł, w którym teksty dziennikarskie mieszają się z literaturą,  a język polski przeplata się z angielskim, zupełnie nieokiełznanym, bo ćwiczonym relatywnie od niedawna, stąd z góry uprzedzam, że idealnie nie będzie! Wychodzę jednak z założenia, że kto nie ćwiczy, ten nie zdobywa nowych umiejętności, dlatego postanowiłam pisać w dwóch językach, ot tak dla wprawy. Tematyka moich tekstów jest tak różnorodna, jak wiosenna zupa jarzynowa, ale cóż zrobić, jeśli interesuje mnie tak wiele spraw... Postaram się tu publikować wszystko, co do tej pory leżało sobie cicho w mojej szufladzie: opowiadania, bajki dla dzieci, reportaże i wirtualne spacery a także historie zasłyszane od znajomych i przyjaciół, głównie tych mieszkających w różnych miejscach świata. Nieraz ponosi mnie wyobraźnia i wtedy rozwijam skrzydła i lecę tak daleko, jak tylko poniesie mnie wena...

Co mi w duszy gra... 

Od zawsze pasjonuje mnie historia, literatura, kultura i tradycja różnych narodów. Jestem też wielką orędowniczką tolerancji społecznej i religijnej oraz zagorzałą przeciwniczką rasizmu i podziału ludzi na lepszych i gorszych. Wyrosłam w rodzinie chrześcijańskiej i wiara jest tym, co dodaje mi otuchy. Z natury jestem optymistką i zawsze staram się patrzeć pozytywnie na życie, nawet jeśli ono aktualnie kopie mnie w tyłek. Wielką radością mojego serca są ludzie, których spotkałam na swojej drodze. 

"Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają jak latać" 

pisał Antoine de Saint-Exupery. Ta prawda jest w moim życiu święta - wszystko, co mnie teraz definiuje i określa, zawdzięczam kilku osobom, które mają stałe miejsce w moim sercu. Jestem jak płomień świecy - zapalam się do działania, gdy czuję powiew natchnienia i płonę jasno, gdy mogę wyrazić siebie najpełniej. Gra we mnie cała symfonia emocji, aż czasem czuję potrzebę wykrzyczeć wszystko to, co myślę i czuję. Ot, egocentryk i wrażliwiec... 

  

Cecylia Buczko.